หยุดเถอะ หากคุณกำลัง “วิ่งตามใครบางคนอยู่”

หยุดเถอะ หากคุณกำลัง “วิ่งตามใครบางคนอยู่”

หากเราหาเหตุผลให้กับตัวเองว่า “ทำไมเราถึงรักคนๆ นี้นัก” แล้วเหตุผลที่ได้ มีแค่เพียงรักเพราะรัก ฟังดูอาจเลื่อนลอยไร้จุดหมายเกินไป แต่สำหรับคนที่รักกัน เหตุผลเพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะสานต่อความรักให้คงอยู่ต่อไป

แต่กับคนที่เรารักเขา แล้วเขาไม่รักเรา ไม่เคยจะมองเห็นแม้แต่คุณค่าในตัวเรา ต่อให้เราหยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้เขามากแค่ไหน หรือให้เหตุผลมากมายในคำว่ารักที่เรามีให้ เขาก็คงมองไม่เห็นมันเหมือนกัน

และกับคนประเภทนี้ ยิ่งเราเรียกร้องมากแค่ไหน ก็จะยิ่งสร้างความเหนื่อยใจให้กับเราเท่านั้น ถ้าคุณมีความสุขกับมันก็ดีไป แต่สุขแล้วเหนื่อยใจก็น่าคิดเหมือนกัน คนเรา เหนื่อยแล้วก็ต้องพักต้องหาทางออกที่ทำให้เราดีขึ้น

กับเรื่องของความรักก็เช่นกัน เมื่อเราต้องเหนื่อยล้าเพราะมันก็คงต้องพักซะบ้าง ลองหยุดวิ่งตามเขาซักครั้งแล้วมาเดินตามตัวเองดูสักหน คุณอาจรู้สึกดีกว่าการต้องวิ่งตามใครคนนั้น อย่างน้อยๆ คุณจะพบว่าการเรียนรู้ที่จะรักตัวเองนั้น ไม่ทำให้เราเหนื่อยใจเลย

ความจริงแล้วการรักตัวเองไม่ยากเลย ถ้ายังไขว่คว้าหารักแต่ยังไม่พบเจอคนที่รักเราจริง ก็อย่าฝืนที่จะรักเดี๋ยวจะเสียใจทีหลัง ถ้าเสียใจก็ขอให้คิดถึงตัวเองให้มากๆ แล้วบางทีสิ่งดีๆ ก็อาจรอเราอยู่ในวันข้างหน้า

บางครั้งเราก็ต้องยอมหยุดชั่วขณะเพื่อรอที่จะเดินต่อไป ไม่ใช่ดันทุรังเพื่อที่จะต้องหยุดตลอดไป บ่อยครั้งที่เราเจอความยุ่งยากและวุ่นวาย จนไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรก่อนหลัง ไม่รู้ว่าจะต้องจัดการอย่างไรดี

บางทีอุปสรรคก็คล้ายกับอุบัติเหตุ ที่มาอย่างไม่มีเหตุผล ไม่นึกไม่ฝัน มาอย่างไม่มีคำอธิบาย และบางครั้งมันค่อยๆ มา แต่บางครั้งมันก็ถาโถมมาพร้อมๆ กัน ถ้าเจออย่างนั้นก็คงเป็นเรื่องยากที่จะรับมือ

เมื่ออะไรร้อยอย่างพันอย่างดาหน้าเข้ามา ก็คงไม่ต่างอะไรกับการที่มีใครสักคนโยนเชือกวงใหญ่มามัดตัวเราไว้ แล้วหมุนเชือกให้เกลียวพันกันยุ่งเหยิง ความตกใจจะทำให้สติของเรากระจัดกระจาย และตื่นตระหนกกับความอึดอัด รู้สึกคับแคบเหมือนไม่มีทางออก

มันเหมือนไม่มีอากาศหายใจ จนต้องวิ่งวนหาทางออกอยู่อย่างนั้นด้วยความตื่นกลัวและไม่รู้ตัว เหมือนคนที่ตกใจเวลาเจอเหตุการณ์ที่รุนแรง ที่ไม่รู้จะทำอะไรก่อนหลัง รู้เพียงแต่ว่าต้องวิ่ง ต้องหนีอย่างร้อนรน โดยไม่รู้ตัวว่าขณะที่วิ่งอยู่นั้น เชือกยิ่งจะพันตัวเรามากขึ้น และจะมัดเราไว้อย่างแน่นหนาในที่สุด

ลองหยุดสักพักดีไหม หยุดให้หัวใจได้หายเหนื่อย หยุดให้เวลาตัวเอง ให้สติได้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว แล้วอาจจะมีเวลาทบทวนว่า นาทีนี้เราต้องทำอะไรเป็นสิ่งแรก

การหยุดอยู่นิ่งๆ สักครู่ จะทำให้เรารู้ว่า เราต้องมองเชือกอันยุ่งเหยิงที่กำลังมัดเราอยู่อย่างพิจารณา มองหาปลายเชือกหรือต้นเชือกให้เจอ แล้วค่อยมาตัดสินใจว่าเราจะเริ่มคลายที่ปลายเชือกหรือต้นเชือกง่ายกว่ากัน

หยิบออกมาสักทางแล้วค่อยๆ ย้อนปลายเชือกออกไปทีละนิดย้อนออกไปทางที่มันพันเข้ามา ถ้าเหนื่อยก็หยุดพักก่อน หายเหนื่อยแล้วค่อยลุกขึ้นมาทำต่อ ค่อยๆ คลายมันต่อไป แม้ว่ามันจะยังไม่คลายไปทั้งหมด แต่ก็ยังพอมีพื้นที่ให้เราได้เคลื่อนไหวในระดับหนึ่ง

การทำงานหรือทำอะไรบางอย่างที่เรามุ่งที่จะทำให้เสร็จ ทำโดยไม่รู้จักหยุด อาจจะทำให้งานนั้นเสร็จไวก็จริง แต่เราก็จะเหนื่อยเกินกว่าความเป็นจริง แล้วผลงานที่ออกมาก็อาจไม่ดีเท่าที่ควร

บางเวลาเราก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งตามชีวิตทุกครั้ง แค่เราหยุดนิ่งสักพัก แล้วจะมองเห็นทางออกชัดเจนขึ้น แม้ทางออกจะอยู่ไกลแค่ไหน จะยากหรือท้อแท้ใจเพียงใด ก็ต้องก้าวเดินต่อไปให้ถึงที่สุด

ที่มา swhappinessss.blogspot

เรียบเรียงโดย อ่านสนุก